Grypa. Wirusy i szczepienia
Grypa znana jest od starożytności, niemniej jednak nadal groźna pomimo postępu medycyny. Chorujemy na nią kilkakrotnie, nie uzyskując odporności, tak jak w przypadku wielu innych zakaźnych chorób. Walka z nią znaczy podejmowanie coraz to nowszych wyzwań. A winowajcą jest wirus powodujący chorobę. Wirus grypy wyizolowany został w latach trzydziestych minionego wieku.
Wyodrębniono typy wirusów grypy: A, B, C. Dwa z nich, B i C, są groźnie tylko dla człowieka; wirus A atakuje człowieka, inne ssaki, a nawet ptactwo. Z owych trzech wirusów typ C uznawany jest za najłagodniejszy, najmniej groźny, wręcz marginalny. Jego „dziełem” są poronne postaci grypy albo nieznaczne objawy tej choroby, przede wszystkim wśród dzieci.
Gatunki A i B wywołują natomiast zachorowania na dużą i wielką skalę: A odpowiada za pandemie powtarzające się przeważnie co kilkanaście lub kilkadziesiąt lat, wirusowi B przypisuje się zaś sezonowe, duże epidemie występujące około co trzy lata.
Zmienność antygenową wirusów wszystkich rodzajów warunkuje tzw. przesunięcie antygenowe, czyli zjawisko spontanicznych mutacji. Znacznie poważniejsze skutki ma jednak skok antygenowy przypisany wirusom A.
Coraz częściej mówi się o tym, aby jednak szczepić się każdego roku. Co najmniej po to, by ograniczyć liczbę groźnych powikłań. Szczepionki przeciw grypie są sezonowe, jak moda. Szczepy wirusa użyte do ich wytworzenia dzięki zastosowaniu najnowszych technik biologii molekularnej okazują się nieomalże w 100 proc. zgodne z tymi, które pojawiają się w kolejnym sezonie epidemicznym.
Wyodrębniono typy wirusów grypy: A, B, C. Dwa z nich, B i C, są groźnie tylko dla człowieka; wirus A atakuje człowieka, inne ssaki, a nawet ptactwo. Z owych trzech wirusów typ C uznawany jest za najłagodniejszy, najmniej groźny, wręcz marginalny. Jego „dziełem” są poronne postaci grypy albo nieznaczne objawy tej choroby, przede wszystkim wśród dzieci.
Gatunki A i B wywołują natomiast zachorowania na dużą i wielką skalę: A odpowiada za pandemie powtarzające się przeważnie co kilkanaście lub kilkadziesiąt lat, wirusowi B przypisuje się zaś sezonowe, duże epidemie występujące około co trzy lata.
Zmienność antygenową wirusów wszystkich rodzajów warunkuje tzw. przesunięcie antygenowe, czyli zjawisko spontanicznych mutacji. Znacznie poważniejsze skutki ma jednak skok antygenowy przypisany wirusom A.
Coraz częściej mówi się o tym, aby jednak szczepić się każdego roku. Co najmniej po to, by ograniczyć liczbę groźnych powikłań. Szczepionki przeciw grypie są sezonowe, jak moda. Szczepy wirusa użyte do ich wytworzenia dzięki zastosowaniu najnowszych technik biologii molekularnej okazują się nieomalże w 100 proc. zgodne z tymi, które pojawiają się w kolejnym sezonie epidemicznym.
Adres www: http://18.72.205.125
